ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมผมปล่อยวางกับชีวิตได้ขนาดนี้

เริ่มจาก การตัดใจขายเครื่องบินบังคับ ที่รักมาก ลำใหญ่สุดๆ สวยที่สุด แรงที่สุด ก็ขายออกไปแล้ว ไม่มีความเสียดายเลยสักนิด ต่อมาเกิดอาการ อยากจะขายกล้องดิจิตอล ตัวที่รักที่สุด ถ่ายภาพมันส์ที่สุด เลนส์คุณภาพดีที่สุด ที่เคยเก็บสะสมมา กำลังคิดว่าจะเก็บไว้ทำไม แต่ก็ยัง มีอาการ ก้ำกึ่งอยู่ ช่วงหลังๆนี่มันเกิดอาการที่ว่า อยากจะปลดปล่อย อะไรในชีวิตบ้าง ยึดติดมานาน ถ้าหากว่า ปล่อยวางกับสิ่งยั่วยุ เหล่านี้ได้ ชีวิตผมจะมีความสุขขนาดไหน ไม่มีกิเลส ไม่มีตัณหา แต่คงไว้ซึ่งราคะ 555 พูดเล่น ถ้าปล่อยวางได้ขนาดนั้น สงสัยผมจะกลายเป็น พระอรหันต์ ไปแล้วล่ะครับ คือบางทีเราก็เริ่มอิ่ม กับความต้องการ ความอยาก ทั้งหลาย เคยสังเกตตัวเองมาหลายครั้งแล้ว ว่า ตอนที่อยากได้เครื่องบินเบนซินลำใหญ่นั้น เปิดเว็บก็หาแต่เรื่องเครื่องบิน เปิด youtube ก็หาแต่เรื่องเครื่องบิน พอได้ตัวมาแล้ว ได้เล่น ได้สำผัส ได้พบกับความตื่นเต้น เร้าใจ ได้พบกับความผิดหวัง ต่างๆ เยอะแยะ หลังจากนั้น ก็จอดมันไว้บนหิ้ง ไม่ค่อยมีอารมณ์อยากบินอีกแล้ว ในที่สุดก็ขายไป เป็นแบบนี้บ่อยๆเข้า มันก็เกิดอาการปลง ยิ่งได้ไปทำบุญ เข้าวัดใน ต่างจังหวัดมา ก็ยิ่งได้พบกับความจริงเรื่อง ทุกอย่างรอบตัวเรา มันไม่ใช่ของเรา แม้แต่ตัวเราเอง เราก็เอาไปด้วยไม่ได้ แล้วทุกวันนี้ เราจะยึดติดกับสิ่งของเหล่านี้ ไว้ทำไมนะ